نور پردازی عناصر مختلف شهری می تواند در حالت های مختلفی رخ دهد.
حضور منبع نور نسبت به هدف نور پردازی می تواند وضعیت های مختلفی به خود گیرد.
تابش نور از بالا، پایین، مستقیم (از روبرو و از پشت سر) و زاویه دار (از بالا و پایین)، حالت هایی هستند که در آن منبع نور خارج از عنصر مورد نور پردازی قرار داشته و اصطلاحا نور از بیرون بدان تابیده می شود.
در برخی موارد نیز منبع نور در خود عنصر کار گذاشته می شود که موجب روشنایی کل آن می گردد.
در مواردی که نمایان بودن منبع نور در فضا احتمال خیرگی را افزایش می دهد و یا منظر نامطلوب و ناهماهنگی با کل فضا ایجاد نماید، ترجیح بر آن است که منبع نور پنهان باشد. چنانچه منبع نور به صورت چراغ در فضا دیده می شود، طراح می بایست به تظاهر تجهیزات نورپردازی در روز و هماهنگی آن با سایر مبلمان مستقر در فضا و کل فضا توجه داشته باشد. در چنین حالتی، گاه، چراغ در طول روز به عنوان یک اثر هنری در فضا حضور دارد.
کاربرد رنگ در نورپردازی شهری نیز به واسطه ی تأثیری که بر حال و هوای کلی محیط دارد، از حساسیت خاصی برخوردار است در این قسمت مورد تأمل بیشتری قرار گیرد.
انواع روش های نور پردازی
1. نور پردازی از پایین: این نوع نورپردازی معمولا در سطوح افقی به کار رفته و یا برای نورپردازی احجامی چون فواره ها، درخت و ندرتا مجسمه ها مورد استفاده قرار می گیرد.
در این حالت باید چراغ روی زمین و در نزدیک ترین وضعیت نسبت به توده ریشه قرار داده شود. قرار دادن چراغ در فاصله بین دو درخت مناسب نیست، چرا که در این حالت نور به تنه درخت برخورد نموده و مخصوصا اگر درخت از نوع خزان پذیر باشد در زمستان منظره نامطلوبی ایجاد می کند.
2. نورپردازی از پایین با زاویه: سطوح عمودی مانند جداره های واجد ارزش شهری، خصوصا نماهای تاریخی و همچنین بیلبوردهای تبلیغاتی، به منظور تأکید بیشتر، معمولا با این روش نورپردازی می شوند.
تابش نور با این روش به جداره ی تونل و استفاده از بازتاب آن برای روشن نمودن کل فضا از کاربردهای خاص این حالت نورپردازی می باشد. علاوه بر این، در نورپردازی گیاهان، مجسمه ها و آبنماها نیز بسیار کاربرد دارد.
3. نورپردازی مستقیم: این نوع نورپردازی سطوح عمودی مانند نما، بیلبورد و تابلوی تبلیغاتی و احجام مانند مجسمه و گیاهان در فضاهای شهری کاربرد دارد.
اگر هدف از نورپردازی آن باشد که موضوعی به خوبی دیده شده و نظر بیننده را به خود جلب و موجب کشش بصری گردد، می توان از این روش نورپردازی استفاده نمود. در این حالت معمولا از چراغ های موضعی استفاده شده و چراغ مجزایی به نورپردازی موضوع مورد نظر اختصاص داده می شود. این باعث تأکید بیشتر بر فرم و رنگ آن شده و جلوه ی خاصی را در تیرگی شب پدید می آورد. مهمترین اصل نورپردازی مستقیم، ایجاد تضاد بین جسم و فضای اطرافش است.
4. نورپردازی از بالا: این نوع نورپردازی برای سطوح افقی، احجام و گاها فضاها مورد استفاده قرار می گیرد.
در مواردی که روشن نمودن سطوح افقی مانند سطح فلکه ها، پارکینگ های عمومی و یا زیر گذرها منظور نورپردازی است، این روش با استفاده از منابع نوری با شدت روشنایی زیاد و به صورت متمرکز در ارتفاع بلند ( چراغ های هکتاری) کاربرد دارد.
استفاده از منبع نور بر روی سایر عناصر مستقر در فضا مانند درختان نیز می تواند این حالت را ایجاد نماید.
5. نورپردازی از بالا با زاویه: این حالت از نورپردازی که معمولا با منابع نور نقطه ای یا خطی و معمولا بدون پنهان نمودن منبع نوری صورت می گیرد به دلیل عادت چشم به این نوع از نورپردازی (هم جهتی با نور خورشید) بسیار معمول است.
این روش قابلیت آن را دارد که در نورپردازی کلیه سطوح عمودی، افقی، احجام مختلف و فضاها مورد استفاده واقع شود. سطوح افقی مانند بیلبوردهای تبلیغاتی، نماها و سطوح عمودی مانند استادیوم و احجامی مانند مجسمه با این روش به نحو مطلوبی نورپردازی می شوند.
جدول اختصاری این مقاله را می توانید از طریق این لینک https://almasekoohenoor.com/wp-content/uploads/2023/10/CamScanner-۱۰-۱۴-۲۰۲۳-۰۹.۲۲.pdf دانلود کنید.
مطلب خیلی مفیدی بود .ممنون
فقط لطفا با زبان ساده تر بنویسید.
متشکرم. لطفا مقالات دیگر سایت را هم مطالعه بفرمایید.